سخنان كوتاهي از حضرت امام حسين (عليه السلام)

اين خطبه كوتاه را در مسير كربلا ايراد فرموده: اين دنيا دگرگون و ناآشنا شده، نكوئيهايش پشت كرده، و جز مقدار ناچيزى، همانند ته‏مانده ظرف، و زندگى پستى چون چراگاهى، از آن باقى نمانده. مگر نمی ‏بينيد كسى به حق رفتار نمی كند و از باطل دست نمی كشد. تا مؤمن، به حق، مشتاق لقاى خدا شود؟ من مرگ را جز سعادت نمی ‏بينم و زندگى با ستمكاران را جز محنت نمی ‏دانم. مردم بندگان دنيا هستند، دين لعابى است كه تا زندگى روبراه است، به دور زبان می گردانند و چون دوران آزمايش رسد دينداران كمياب شوند.

به مردى كه در حضورش غيبت می كرد فرمود: مرد، از غيبت خوددارى كن كه نانخورش سگهاى دوزخ است.

همنشينى خردمندان نشان پسنديده بودن است، ستيزه با غير كافر علامت جهل است .

مؤمن خدا را پناه خود گيرد، و گفتار او را آيينه خود سازد، گاه در صفاتى كه از براى مؤمنان فرموده بنگرد و گاه در اوصاف متكبران، لطيفه‏ ها از آن برگيرد، خود را درست بشناسد، با زيركى به مقام يقين رسد، و بر تزكيه و تهذيب نفس توانا باشد.

از كارى كه بايد از آن پوزش خواست حذر كن كه مؤمن نه بد كند و نه عذر خواهد، و منافق هر روز بد كند و معذرت طلبد.

سلام هفتاد حسنه (ثواب) دارد شصت و نه ثواب براى سلام‏كننده و يكى از آن جواب گوينده است.

بخيل كسى است كه از سلام بخل كند.

هر كه خواهد از راه گناه به مقصدى رسد ديرتر به آرزو رسد و زودتر بخطر افتد.

(یکی از منابع:  تحف العقول-ترجمه جنتى‏ )

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : عِباداللهِ! لا تَشْتَغِلُوا بِالدُّنْيا، فَإنَّ الْقَبْرَ بَيْتُ الْعَمَلِ، فَاعْمَلُوا وَ لا تَغْعُلُوا.    «نهج الشّهادة، ص 47»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: اي بندگان خدا، خود را مشغول و سرگرم دنيا ـ و تجمّلات آن ـ قرار ندهيد كه همانا قبر، خانه اي است كه تنها عمل ـ صالح ـ در آن مفيد و نجات بخش مي باشد، پس مواظب باشيد كه غفلت نكنيد.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : مَنْ لَبِسَ ثَوْباً يُشْهِرُهُ كَساهُ اللهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ ثَوْباً مِنَ النّارِ. «الكافي، ج 6، ص 445، ح 4»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: هركس لباس شهرت – و انگشت نما از هر جهت – بپوشد، خداوند او را در روز قيامت لباسي از آتش مي پوشاند.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : يَا ابْنَ آدَم! اُذْكُرْ مَصْرَعَكَ وَ مَضْجَعَكَ بَيْنَ يَدَي اللهِ، تَشْهَدُ جَوارِحُكَ عَلَيْكَ يَوْمَ تَزِلُّ فيهِ الْأقْدام.   «نهج الشّهادة، ص 59»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: اي فرزند آدم، بياد آور لحظات مرگ و خواب گاه خود را در قبر، همچنين بياد آور كه در پيشگاه خداوند قرار خواهي گرفت و اعضاء و جوارحت بر عليه تو شهادت خواهند داد، در آن روزي كه قدم ها لرزان و لغزان مي باشد.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : لا يَأمَنُ يوم الْقِيامَةِ إلاّ مَنْ قَدْ خافَ اللهَ في الدُّنْيا.    «بحار الأنوار، ج 44، ص 192، ح 5»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: كسي در روز قيامت از شدائد و أحوال آن در أمان نمي باشد، مگر آن كه در دنيا از خداوند متعال ترس داشته باشد ـ و اهل گناه و معصيت نگردد ـ.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : لِكُلِّ داء دَواءٌ، وَ دَواءُ الذُّنُوبِ الإسْتِغْفارِ.     «الكافي، ج 2، ص 439، ح 8»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: براي هر غم و دردي درمان و دوائي است و جبران و درمان گناه، طلب مغفرت و آمرزش از درگاه خداوند مي باشد.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : مَنْ نَفَّسَ كُرْبَةَ مُؤْمِن، فَرَّجَ اللهُ عَنْهُ كَرْبَ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ.     «مستدرك الوسائل، ج 12، ص 416، ح 13»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: هركس گره اي از مشكلات مؤمني باز كند و مشكلش را برطرف نمايد، خداوند متعال مشكلات دنيا و آخرت او را اصلاح مي نمايد.

قالَ الاْمامُ الْحُسَيْن – عليه السلام – : الْبُكاءُ مِنْ خَشْيَةِ الله نَجاتٌ مِنَ الّنارِ وَ قالَ: بُكاءُ الْعُيُونِ، وَ خَشْيَةُ الْقُلُوبِ مِنْ رَحْمَةِ اللهِ.      «مستدرك الوسائل، ج 11، ص 245، ح 12881»

امام حسين – عليه السلام – فرمود: گريان بودن به جهت ترس از ـ عذاب ـ خداوند، سبب نجات از آتش دوزخ خواهد بود; و فرمود: گريان بودن چشم و خشيت داشتن دل ها يكي از نشانه هاي رحمت الهي ـ براي بنده ـ است.