شعري  از حضرت امام خميني ره

از غم دوست، در اين ميكده فرياد كشم          داد رس نيست كـه در هجر رخش داد كشم

داد و بيداد كه در محفل ما رندى نيست           كـه  بـرش شكوه بـــرم، داد ز بيـداد كشم

شاديــم داد، غمم داد و جفــا داد و وفا           با صفـــا مـنّت آن را كـه به من داد، كشم

عــاشقم، عاشق روى تو،نه چيز دگـرى           بـار هجـــران و  وصالت به دل شاد، كشم

درغمت اى گل وحشىِ من،اى خسرومن         جور مجنـــون   ببــرم،  تيشه فرهاد كشم

مُـردم از زنـدگىِ بى تو كه با من هستى          طـرفه ســرّى است  كه بايد برِ استاد كشم

سالهـا مــى گــــــذرد، حادثه ها مى آيد           انتظـــــار فــرج  از نيمــه خــــــرداد كشم

شعري ديگر از امام خميني ره

دســت آن  شيخ ببوسيـــــد كه تكفيرم كرد        محـتسب را بنوازيــــــــد كـــــــــه زنجيرم كرد

معتكف گشتـم از اين پس، به در پير مغان        كه به يك جرعه مى از هر دو جهان سيرم كرد

آب كوثر نخـــــــــورم، منّت رضوان نبرم         پـرتـــــــو روى تو اى دوســت، جهانگيرم كرد

دل درويش به  دست آر كـه از سرّ اَلَست        پــــــــــــــرده بـرداشته ، آگـاه  ز تـقديرم كرد

پير ميخانه بنـــازم كه به سر پنجه خويش        فــــــانيـــم كرده ، عـــدم كـرده و تسخيرم كرد

خـادم درگه پيرم كــــــــــه ز دلجويى خود        غــــافل از خـويش نمــــود و زبر و زيرم كرد

حُسن ختام

الا یا ایها الساقى! ز مـــى پُر ســـــاز جامم را

كه از جـــانم فــرو ریزد، هواى ننگ و نامم را

از آن مى ریز در جـــامم كــه جانم را  فنا سازد

برون سازد ز هستى، هسته نیرنگ  و دامم را

از آن مى ده كه جانم را  ز قید خود رها سازد

به خود گیـــرد زمـــامم را، فرو ریزد مقامم را

از آن مى ده كــه در خلوتگـــــه رندان بیحرمت

به هم كــوبد سجودم  را، به هم ریزد  قیامم را

نبـــــودى در حـــریمِ قدسِ  گلــــرویان میخــانه

كه از هــر روزنـــى  آیم، گلى گیرد لجامم را

روم در جـــرگه پیران از خــــــود بى‏خبر، شاید

برون ســـازند از جــانم، به مى افكار خامم را

تـــو اى پیــــك سبكباران دریـــــاى عدم، از من

به دریادارِ آن وادى، رســـان مدح و سلامم را

به ســـــاغر  ختم كردم این عدم اندر عدم نامه

به پیرِ صومعه بــــرگو:  ببین حُسن ختــامم را